familie

Jongeren: het einde van de politieke partijen

Eerder deze week verklaarde Louis Tobback dat hij een aantal bedenkingen bij ‘de jeugd van tegenwoordig’ heeft . Niet de Nederlandse hitformatie maar de jeugd in het algemeen. Ze zijn lui, vinden alles vanzelfsprekend en beseffen niet waar de huidige welvaart vandaan komt.

Intussen zijn hier talrijke reactie op gekomen, maar deze van Felix de Clerck sprong eruit voor mij. Althans één alinea sprong eruit:

Een andere kritiek van Louis Tobback is dat we dan maar in de politiek moeten gaan om de verandering te bewerkstelligen. Wederom getuigt dit niet van veel inzicht in de huidige beweging. Een groot deel van de frustratie komt voort uit het huidige politieke systeem van particratie. Het is misschien beangstigend voor mensen à la Tobback, maar veel jongeren vereenzelvigen zich niet meer met standen en partijen. Ik vind die vaak te rigide. Dus ofwel zullen partijen zichzelf moeten aanpassen ofwel zullen ze steeds minder relevant worden.
(De Morgen, 2 juni 2011)

Felix slaat de nagel op de kop wanneer hij zegt dat jongeren niet meer aan partijpolitiek willen doen. Jongeren zijn niet meer trouw aan een merk, jongeren zijn trouw aan een ideologie, hun eigen ideologie. Wanneer Tobback verwonderd is dat linkse jongeren in Spanje op straat komen en zo hun eigen linkse premier in verlegenheid brengen, dan is dat het gevolg van deze verandering. Is het dan zo gek dat de jonge generatie niet staat te springen om in de voetsporen te treden van de oude garde?

Trouwens, Felix is hiervan zelf het levende voorbeeld. Wanneer je geboren en getogen wordt in een CD&V-nest, dan zou je toch verwachten dat je dezelfde standpunten inneemt en blindelings de standpunten van Pa en nonkel en de ganse partij overneemt. Niet dus. Felix heeft zijn eigen visie, en die strookt waarschijnlijk niet volledig met deze van de CD&V of eender welke andere partij. Ik vraag me af of Bruno dat 10 jaar geleden zou aangedurfd hebben.

Maar hoe zit het dan met onze Belgische politiek? Alles is opgebouwd in functie van partijpolitiek. Partijen waar jongeren zich dus niet meer mee willen vereenzelvigen. De oplossing ligt in de muziekwereld volgens mij. Tot voor enkele jaren was je fan van een bepaald muziekgenre. Rock, Hip Hop, Dubstep, Dance,… Vandaag zijn jongeren fan van artiesten en niet zozeer van genres. De artiesten zelf willen zich ook niet meer in een bepaald genre plaatsen. Kan iemand zeggen welk genre de muziek van Lady Gaga is (en pop is te algemeen)?

Politieke partijen moeten dezelfde discours volgen lijkt me. De partijpolitiek links laten liggen en meer focussen op individuele aspecten. De politicus moet fans krijgen, de politicus moet er zijn voor zijn kiezers. Op die manier gaan jongeren terug geloven in de politiek, en op die manier zullen ze terug weten op wie ze moeten stemmen. Hierdoor zullen ze zelf ook geëngageerd willen deelnemen aan de Belgische politiek.

Tabloos

Het is zover. Tabloos is van start gegaan. Raf, Koen, Renaat en ik hebben een projectje opgestart, met medewerking van de volledige klas Digitale marketing en communicatie aan de Ehsal management School. Het komt erop neer dat wij, generation Y people, niet zonder tablet kunnen. En wij zijn ervan overtuigd dat de Samsung Galaxy Tab alles biedt wat wij, en alle andere generation Y en young professionals nodig hebben. Zowel voor privé als professioneel gebruik. Er is maar 1 probleem: we hebben zo geen Samsung Galaxy Tab. En daar willen we wat aan doen.

Benieuwd hoe? Volg ons op www.tabloos.net

Alvast één ding dat je kan doen… wordt fan van onze Facebook pagina

Enjoy!

De Sint

Eigenlijk, als je ‘t zo bekijkt, is de Sint sowieso een traumatische ervaring voor elk kind. Zijn ze jonger dan twee jaar, dan is die oude man met stoffige baard, vreemde hoed en allochtone helpers gewoonweg een akelige belevenis. De link Sint – cadeautjes leggen ze nog niet.
Eens ze wat ouder zijn, is de sint de goede heilige man die toevallig alles weet wat je het voorbije jaar hebt uitgevreten. Uit eigen ervaring weet ik dat je met geen gerust gemoed naar die oude man kon toestappen. Zeker niet als je kansen op enerzijds een cadeautje en anderzijds een pak voor de broek niet bepaald 50-50 zijn. Althans, daar ging je toch vanuit.

Wij ouders zijn gewoon een bende smeerlappen bij elkaar. En toch… vanavond komt ie weer langs.

Born in 1982

“Wie is hier de oudste?” vroeg hij. “Ik”.
“Geboren in…?” – “82″ zei ik. “Ah dan hebt ge geluk. Je bent nog net een digital native” om een lelijke term te gebruiken.

De scheidingslijn ligt op het jaar 1981 blijkbaar, maar ik voel me toch ook niet helemaal digital native om eerlijk te zijn. Ik ben wél nog opgegroeid zonder (mobiel) internet, zonder gsm laat staan smartphone. Examenvragen moesten we doorgeven via telefoon. Schoolopdrachten konden we hoogstens van elkaar kopiëren. Een eindwerk in het secundair was nog hoofdzakelijk gebaseerd op informatie uit de encyclopedie uit de bibliotheek. Wikipedia was er nog niet. Afspraken met vrienden was een uur afspreken per telefoon en daarna hopen dat iedereen op tijd op de afgesproken plaats geraakte. Kortom, het verschil tussen geboren worden in 1982 en 1987. 5 jaar verschil that is.

En dat voel ik toch wel een beetje. Terwijl de so called digital natives de nieuwe technologieën met de paplepel hebben ingekregen, moeten wij, oudere marketeers, toch eerst de oude technologieën opzij zetten en de nieuwe leren gebruiken.

De vraag is of dit wel zo een nadeel is. De écht oude generatie marketeers is zelden in staat zich aan te passen aan de huidige situatie. De nieuwe generatie heeft nog maar weinig voeling met de klassieke marketingbenadering. En dan is er de groep tussenin. Born between 1975 en 1985, en dus thuis in de twee werelden. Deze groep is in staat zich aan te passen aan de nieuwe wereld, maar neemt ook de kennis mee van de pre-digitale wereld.

Er is dus hoop. Meer zelfs.

Salty

Salty was een blinden geleidehond. Samen met z’n baasje gingen ze elke dag werken in het WTC. Tot 11 september. Salty zorgde ervoor dat zijn baasje veilig beneden raakte langs de smalle trappen. Meer dan een uur lang.
Op een bepaald moment laat z’n baasje hem los, om sneller beneden te geraken. Salty vertrekt, maar komt enkele minuten later terug naar boven. Een hond. Die door het vuur gaat voor z’n baasje. Da vind ik schoon.
Salty stierf eind maart 2008.

De hotspotpot

Handig. Ook op ‘t werk. We got one!